LA MEVOJ NE FORFLUGAS EN LA PLUVO.

- Se ne estis la kurado, ni ne konus unu la alian.

   - Kiam oni komprenas por kio li naskiĝis? – daŭrigis Milko.

- Mi ne scias. Eble estas homoj, kiuj la tutan vivon ne komprenas por kio ili naskiĝis.

 - Kiel mi komencis sporti? 

   - Kiel? – diris Emi. – Tio plaĉas al vi, ĉu ne?

   - Mi ŝatus fari ankoraŭ ion kaj fari ĝin bone.

   - Antaŭ ni estas tiom da tempo. 

- Sed la tempo ankaŭ kuras kaj ni ne povas kapti ĝin.

 - Lasu. Hodiaŭ vi estas ege filozofiema. Kio okazas al vi?

Emi etendis brakojn, ĉirkaŭbrakis Milkon kaj kisis lin. Ĝuste en tiu ĉi momento aŭdiĝis la tondra voĉo de Karbov.

   - Ĉu vi denove? Kiel vi permesas tion al vi? Kial vi kisas unu la alian sur la strando antaŭ ĉiuj. Emi kaj Milko rapide malproksimiĝis unu de alia.

Karbov ne permesis al ili eĉ spiri kaj ĉiam kaj ĉie persekutis ilin.

- Mi ne plu eltenis. Mi bedaŭras, ke mi venis en tiun ĉi tendaron- diris Milko.

   - Ne zorgu. Vi scias, ke li estas tia – provis trankviligi lin Emi.

- Jes, sed ĉi tie ni venis ne nur trejni, sed ankaŭ ripozi. Ektedis min nur kaŝi nin. En Pleven ni kaŝas nin. 
 
 Milko alrigardis la maron. Ĝi similis al senfina blua dromo, sur kiu ĉimomente surteriĝos grandega aviadilo. Li emis tuj eksalti kaj ekkuri sur la ondoj kaj kurante li trapasos la bluan linion de la horizonto. La vasteco ebriigis lin. Antaŭ semajno li neniam estis vidinta la maron kaj nun li ne povis disŝiri la rigardon de la ondoj kaj de la lazura senlimo. En Pleven li loĝis en periferia kvartalo, kie la dometo kvazaŭ premis unu la alian. La kortoj kuŝis sub la ombroj de fruktoj de fruktaj arboj kaj ĉio en la kvartalo aspektis eta: la domoj, la kortoj, la arboj, eĉ la homoj. Tie regis tia silento, ke oni demandis sin ĉu vere iu loĝas ĉi tie? La stratoj dormetis polvaj en la someraj tagoj. Nenio okazis kaj nenio rompis la silenton. Foje-fofe Milko meditis, ke se li ne komencis sporti kaj se li ne renkontis Emi, eble liaj tagoj similas al la grizaj poploj, vicigitaj ĉe longa kaj senfina aŭtovojo. 
 

 
CHIM HẢI  ÂU KHÔNG BAY XA TRONG MƯA.

      - Nếu không có cuộc chạy thi, chúng ta sẽ không quen nhau.

   - Khi nào người ta thấu hiểu người ta sinh ra để làm gì?- Milko tiếp tục.

   - Anh không biết. Có lẽ có những người, mà  suốt cả cuộc đời không hiểu mình  được sinh ra để làm gì.

   - Anh bắt đầu chơi thể thao như thế nào?

   - Như thế nào? – Emi nói.- Điều đó làm anh thích phải không?

   -Anh còn thích làm điều gì đó và  làm thật tốt .

   - Phía trước chúng ta biết bao nhiêu là thời gian.

   - Nhưng thời gian cũng trôi đi và chúng ta không thể bắt được nó.

   - Khoan đã. Hôm nay anh rất thích triết lý . Có chuyện gì vậy?

  Emi giăng tay ôm Milko và hôn chàng. Đúng vào lúc này giọng nói như sấm của Karbov vang lên.

  - Lại chúng bay nữa phải không? Chúng  bay tự cho phép chúng bay làm điều đó như thế à? Tại sao chúng bay hôn nhau trước mắt mọi người trên bãi biển. Emi và Milko nhanh chóng tách nhau ra.

   Karbov thậm chí không cho phép họ thở và luôn luôn quấy rối họ mọi lúc mọi nơi.

   - Anh không chịu đựng được nữa. Anh tiếc rằng anh đã đến khu trại này- Milko nói.

    - Đừng quan tâm, hắn vốn là như thế - Emi thử trấn an  chàng.

   - Vâng, nhưng ở đây chúng ta đến không chỉ để tập luyện mà còn để nghỉ ngơi. Chỉ việc trốn tránh cũng gây khó chịu. Chúng ta về Pleven mà trốn.

   Milko nhìn ra biển. Nó giống như đường băng vô  tận cho chiếc máy bay khổng lồ sắp hạ cánh trong khoảnh khắc này. Chàng có ý muốn nhảy ngay, chạy ngay trên sóng và sẽ chạy vượt qua vạch xanh của chân trời. Sự mênh mông đã làm chàng say sưa. Trước đó một tuần chàng chưa được bao giờ nhìn thấy biển và bây giờ chàng không thể rời mắt khỏi các ngọn sóng và sự vô biên xanh biếc. Ở Pleven chàng sống ở khu ngoại thành trong căn nhà nhỏ chật hẹp chen chúc. Các sân chơi nằm dài dưới bóng cây sai quả và mọi thứ trong khu phố này đều bé nhỏ: nhà, sân, cây cối, thâm chí cả con người. Ở đấy bao trùm sự im lặng như thế đó khiến người ta phải tự hỏi liệu thật sự có ai đó sống ở nơi này không? Những con đường bụi bậm thiu thiu ngủ trong những ngày hè. Không có gì xảy ra và không có gì làm tan vỡ sự im lặng. Đôi khi Milko suy ngẫm, nếu chàng không bắt đầu chơi thể thao và nếu chàng không gặp Emi, có lẽ những ngày của chàng giống như những cây bạch dương xám xịt, đứng xếp hàng bên trục xa lộ dài vô tận.